Big Scale Racing

Big Scale Racing - Pewnie wielu z was marzyło w młodości, by stać się posiadaczem wspaniałego samochodu, sterowanego radiem. Niestety ceny takich zabawek nie są najniższe, a jeśli zechcemy nabyć samochodzik napędzany nie silnikiem elektrycznym, a spalinowym, to musimy się przygotować na wydatek grubo ponad 1000zł - a to jeszcze nie koniec. Do tego dochodzą różne karoserie, opony (jest wiele modeli felg) czy też inne rodzaje zawieszeń. Oczywiście kupowanie takiej maszynki dla czystej rozrywki jest pomysłem, delikatnie mówiąc, niezbyt mądrym (no, chyba że ktoś nie ma co robić z pieniędzmi), ale jeśli zamierzamy startować naszym bolidem w specjalnie organizowanych wyścigach, to możemy rozważyć taki zakup. A tym, którzy nie mają na to funduszy, pozostaje odpalić jakąś grę, w której mamy samochodziki sterowane radiem i w ten sposób poczuć choć namiastkę tego sportu. Takich produkcji w ostatnich latach było sporo, wymienię choćby sławnego Re-Volta. Ale dziś weźmiemy na warsztat najnowszą pozycję z tego gatunku, mianowicie grę Big Scale Racing autorstwa firmy BumbleBeast, a wydanej na naszym rynku przez LEM. Niestety tytuł nie jest najwyższych lotów i ci, którzy oczekiwali po nim tego wszystkiego, co dzieje się na prawdziwych wyścigach, srodze się zawiodą.

Po uruchomieniu gry wita nas menu, w którym możemy ustawić opcje, wybrać tryb multiplayer, obejrzeć pokaz zdjęć z prawdziwych wyścigów czy wreszcie rozpocząć grę. Nas interesuje w tej chwili ta ostatnia opcja. Po jej wybraniu możemy rozegrać mistrzostwa, szybki wyścig lub też potrenować nieco przed prawdziwą walką. Autorzy przygotowali nam pięć klas samochodów, przy czym każda podzielona jest na standard oraz hopped, czyli pojazdy standardowe i nieco podrasowane. Klasy podzielone są na: Junior, Skilled, Trained, Expert i Pro. Samochody w każdej z tych klas różnią się od siebie mocą silnika, sposobem przenoszenia napędu (przód, tył, 4x4), ciężarem, a także przyczepnością. Generalnie im wyższa klasa, tym lepszy samochód (ponadto w klasie Pro mamy okazję pojeździć ciągnikami siodłowymi, natomiast w innych są to wozy sportowe). Jeśli chodzi o realizm prowadzenia, to wrasta on wraz z otrzymywaniem mocniejszych pojazdów, choć też nie jest to aż tak, jak powinno być. Brakuje za to całej otoczki, która jest ważnym elementem wyścigów, czyli możliwości podrasowywania naszych pojazdów. Autorzy w ogóle nie przewidzieli tej opcji, choć na prawdziwych zawodach niejednokrotnie można zaobserwować, jak zawodnicy dłubią przy swoich maszynach, regulując zawieszenie, zmieniając opony, itp. Torów, po których przyjdzie się nam ścigać, również nie jest zbyt wiele. Konkretnie 6, różniących się układem trasy (jest wśród nich również tor owalny) Nie zawsze będziemy jeździli w tych samych warunkach. Czasem trzeba będzie ścigać się po mokrej nawierzchni. Widać wtedy fontanny wody wzbijane przez przejeżdżające pojazdy, których zachowanie na drodze znacząco się zmienia. Na każdej trasie jeździmy nie na ilość okrążeń, a na czas, który możemy sobie ustawić. Może to być od 3 do 20 minut.